*~*เนเน่จัง*~*

                              ความรัก ของบางคน อาจไม่อ่อนหวาน
                         แต่จะมี ความรัก ของใครบ้างที่ไม่อ่อนไหว
               ...จะมีใครบ้างที่ไม่เคยอมยิ้มคนเดียวเพราะ "ความรัก"
        ...และจะไม่มีใครบ้างที่ ความรัก ไม่เคยทำให้ร้องไห้แม้แต่ครั้งเดียว

หลายคนจึงบอกว่า

ความรักเป็นเหมือนทะเล

     มีเวลาที่นิ่งสงบ มีเวลาที่คลื่นลม  มีเวลาที่สวยงาม และมีเวลาที่น่ากลัว
แต่ถึงอย่างไร ใครต่อใครก็ยังอยากจะไปทะเลาะ และเช่นกัน                             

++ไม่ว่าจะอย่างไร ใครต่อใครก็ยังอยากจะมีความรัก
แม้รักจะทำให้หลับไปทั้งน้ำตาของความเสียใจ++

                      แล้วจะรักแบบไหน??? ให้พอดีในความอ่อนไหว
               ไม่จืดชืดเย็นชาจนน่าเบื่อ ขณะเดียวก็มีความมั่นคงในใจ
                         คำตอบที่มีให้ คือให้ รั ก กั น แ บ บ ท ะ เ ล

     โดย ห่วงใยกัน ให้มากเท่าเท่ากับเม็ดทราย
ให้อภัยกัน ให้ได้...เหมือนที่ทะเลไม่เคยโกรธเกลียวคลื่น ไม่ว่าคลื่นจะโหมกระหน่ำรุนแรงแค่ไหน
     ในบางครั้งที่ต้องห่างไกล หัวใจก็ต้องคงมั่นได้เหมือนโขดหิน ไม่เปลี่ยนใจง่าย ไม่อ่อนไหวไปรักคนอื่น
     ให้ความอิสระ เหมือนอย่างนกทะเลต้องการจากท้องฟ้า อย่ากักขังคนรักไม่ให้คบเพื่อน ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น
"ความผูกพันไม่ใช่คุก" ถึงจะคบกันแล้วก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องสบตาฉันคนเดียวเท่านั้น
    "และไม่ทำตัวเป็นเจ้าของหรือออกกฏหมายบังคับอีกคน" เพราะทะเลก็ยังไม่เคยครอบครองปลา

แล้ว ความรัก ที่แม้จะดูอ่อนไหวและแปรปรวน
ก็จะเป็น ความรัก ที่มีอยู่นาน เช่นเดียวกับที่ทะเลมีอยู่บนโลกนี้